Op een stille zondagochtend loop ik door een bosgebied en plots staan er een paar herten en reeën voor me. Ze verstarren, kijken me onderzoekend aan, maar slaan niet op de vlucht. Ik verroer me niet en blijf godganselijk lang doodstil in dezelfde positie. Heel langzaam gaat de herten weer bewegen en trekken zich langzaam in het struikgewas terug. Het was in deze imposante laan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten